Dün rol modellerimiz vardı…
Mahallenin öğretmeni, caminin imamı, ilçenin karakterli abisi, şehrin akil insanları vardı... İnsanlar onları makamları, servetleri ya da unvanlarıyla değil, duruşları, dürüstlükleri ve vicdanlarıyla örnek alırdı.
O insanların elinde bugün olduğu gibi büyük imkânlar yoktu. Makamları, bütçeleri, ihaleleri, makam araçları yoktu. Ama karakterleri, ilkeleri ve omurgaları vardı.
Bugün ise tablo giderek değişiyor.
Dün eline imkân geçmeyenlerin, bugün makam ve yetki sahibi olunca nasıl değiştiğine şahit oluyoruz. Hele bir de görmemişlik eklenince insanın gerçek yüzü ortaya çıkıyor.
Makamı cüzdanı.
Koltuğu şirketi.
Devleti de babasının çiftliği sananlar çoğalıyor.
Bulunduğu kurumu akrabalarının, yandaşlarının ve yakın çevresinin çiftliği hâline getirmeyenden makam sahibi olur mu?
Makam aracını şahsi işlerinde kullanmayandan, ihaleyi eşine dostuna peşkeş çekmeyenden, kadroyu torpilliye değil liyakat sahibine verenden makam sahibi olur mu?
Başarıyı değil sadakati ödüllendirmeyenden makam sahibi olur mu?
Kapısını vatandaşa açık, vicdanını menfaate kapalı tutandan yönetici olur mu?
Kurumu bir menfaat çetesi değil, millete hizmet kapısı olarak görenden başkan olur mu?
Listeyi parayla, hatırla, akrabalıkla değil liyakatle hazırlayandan başkan olur mu?
Hatırlı birinden gelen telefonu emir, vatandaştan gelen derdi ise görev saymayandan başkan olur mu?
İmzayı menfaat karşılığında atmayan, dosyaları bekletip insanları süründürmeyen, vatandaşa yarın gel deyip arkasından başka hesaplar yapmayan idarecilerden söz edebiliyor muyuz?
Koltuğa oturunca selamı değişmeyen, makamdan inince de aynı insan kalabilen bürokratlar görebiliyor muyuz?
Artık makam sahibi olmakla devlet adamı olmak, unvan taşımakla karakter sahibi olmak birbirine karıştırılıyor.
Makam insanı büyütmez, insan makamı büyütür.
Koltuğa oturmakla itibarlı olunmaz.
İtibar, o koltukta otururken yaptıklarınla kazanılır.
Makam herkese verilebilir ama karakter herkese verilmiyor.
Karakter pazarda satılmıyor. İhaleyle alınmıyor.
Torpille kazanılmıyor.
Fakirken de zenginken de aynı kalabilen, eline güç geçtiğinde başkalaşmayan, imkân sahibi olduğunda vicdanını kaybetmeyen insanda bulunuyor.
Dün rol modellerimiz vardı. İnsanlar makamlarıyla değil, duruşlarıyla örnek oluyordu.
Bugün ise makamı büyüyen, karakteri küçülenleri görüyoruz.
Dün başkalarına örnek olmak için çabalayanların yerini, bugün kendi menfaatini her şeyin üzerinde tutanlar alıyor.
Unutmayalım, para insanın cebini doldurabilir ama karakterini dolduramaz. Makam insana yetki verebilir ama ahlak kazandıramaz.
Güç insanın elini uzatabilir ama vicdanını büyütemez.
Ahlak, fakirken takılan bir maske değil, zenginken de çıkarılmayan bir deri hiç değil. Makam seni bozmuyorsa, para seni değiştirmiyorsa, güç seni şımartmıyorsa işte o zaman gerçek anlamda karakter sahibisin.
Makamlar geçicidir, koltuklar el değiştirir, servetler tükenir. Ama insanın arkasında bıraktığı karakteri ve yaptığı hizmetler kalır.
Bazıları koltuğa oturunca yükseldiğini sanıyor.
Oysa insanı yükselten oturduğu koltuk değil, o koltukta otururken koruyabildiği ahlakıdır.
Dün rol modellerimiz vardı, bugün fondaşlar var!
