Gençler davet etti: “Zafer Hocam, birlikte bir çay içsek…” dediler.
Ben de gençleri kırar mıyım?
Davetlerini kabul ettim.
Birlikte çaylarımızı içerken sohbetimizin konusu gençlerin yarınları, Kırşehir’in geleceği ve şehrin yıllardır çözülemeyen sorunlarıydı.
Bu gençler şehrine âşık.
Gönül verdikleri Kırşehir’de yaşamak, burada çalışmak, burada yuva kurmak istiyorlar.
Ancak önlerinde büyük bir engel var: Şehrin sahipsizliği ve yatırım yoksunluğu.
Yıllardır yatırımlardan uzak kalmış, iktidarların üvey evladı olmuş bir şehirden söz ediyoruz.
İktidarların yanında durmuş, destek vermiş, üç milletvekili göndermiş ama buna rağmen göç veren illerin başında gelmekten kurtulamamış.
Ahi şehri, gönül şehri Kırşehir, ne yazık ki gençlerine gelecek umudu olamamış.
Gençler şehrine âşık olsa da iş imkânı bulamadığı için doğup büyüdüğü topraklardan göç etmek zorunda kalıyor.
Peki, bu gençler ne diyor? Kim kulak verecek? Kim sahip çıkacak?
Sanayi ve istihdam alanlarının sınırlı olması, özellikle gençlerin çalışma seçeneklerini daraltıyor.
Eğitimini tamamlayan, meslek sahibi olan birçok genç, daha geniş iş imkânı bulabilmek için büyükşehirlere gitmeyi tercih ediyor.
Gençler için mesele yalnızca bir işe sahip olmak değil.
Düzenli gelir, kariyer fırsatı, mesleki gelişim ve sosyal yaşam da önemli.
Bu beklentiler Kırşehir'de karşılanamayınca gençler başka şehirlerde gelecek arıyor.
Gençlerin ortak sorusu şu: Biz neden kendi şehrimizde geleceğimizi kuramıyoruz?
Kırşehir’in seçilmişleri, seçildikleri şehrin yabancısı gibiler, diyor gençler.
Bu şehrin sorunları neden Ankara’ya, Meclis çatısı altına taşınmıyor?
Kırşehir’in acil ihtiyaçları neden gündeme getirilmiyor?
Neden çözüm için daha güçlü bir mücadele verilmiyor?
Anadolu’nun merkezindeki Kırşehir neden göç veriyor?
Yanı başımızdaki, bizden sonra il olmuş şehirler bugün Kırşehir’in katbekat nüfusuna ulaşmış.
İş alanları genişliyor, yatırımlar geliyor, sanayileri büyüyor.
Peki, Kırşehir neden yerinde sayıyor?
Gençlerin bir başka beklentisi de demir yolu.
“Demir yolu hayalimiz var.
Bu yatırım Kırşehir’e neden çok görülüyor?
Neden yatırım programına alınması için yeterince mücadele edilmiyor?” diye soruyorlar.
Seçilmişler neden Ankara’da bastırmadı?
Neden hep birlikte, “Biz de şehrimize yatırım istiyoruz” demediler?
İşte gençlerin cevabını beklediği sorular bunlar.
Kırşehir’in seçilmişleri, şehrin geleceği için daha güçlü bir irade ortaya koymak zorunda.
Çünkü mesele yalnızca bugünün sorunları değil, yarının Kırşehir’idir.
Gençlerin iş, aş, yaşam ve gelecek derdi var.
Kendi şehirlerinde tutunamıyor, başka illere gitmek zorunda kalıyorlar.
Böyle giderse eğitim için şehirden ayrılan gençler, iş hayatına atıldıklarında da geri dönmeyecek.
Bu da Kırşehir’in nüfus kaybını daha kalıcı hâle getirecek.
Kırşehir’in gençleri şehrini terk etmek istemiyor.
Kırşehir, gençlerini kaybediyor!
Gönül şehri Kırşehir’in ekonomik yapısı çeşitlendirilmeli, sanayi ve istihdam yatırımları artırılmalı, gençlere kendi memleketlerinde çalışma ve gelecek kurma imkânı sağlanmalı.
Yoksa gençler göç edecek, şehir küçülecek, Kırşehir’in yarınları başka şehirlerde kurulacak.
Bir çay sohbetinde gençlerin anlattıkları bunlar.
Şimdi soruyorum: Kırşehir’in seçilmişleri, bu gençlerin sesini duyacak mı?
Yoksa koltuklar korunurken gençler Kırşehir’den gitmeye devam mı edecek?
Unutmayalım; bir şehrin en büyük zenginliği binaları, makamları, protokol fotoğrafları değil, gençleridir.
Gençlerini kaybeden bir şehir, geleceğini de kaybeder.
Kırşehir’in gençleri sadaka değil, fırsat istiyor.
Fotoğraf değil, yatırım istiyor.
Söz değil, hizmet istiyor.
Bu şehrin geleceğine sahip çıkmak, hepimizin sorumluluğudur.