Bazen etrafıma bakıyorum da, ne kadar yalaka bir millet olmuşuz, demekten kendimi alamıyorum.
Beraber çay-kahve içtiğiniz, sohbet ettiğiniz, dost bildiğiniz insanlarda bile bu yalakalığı görebiliyorsunuz.
Yalakalığın bir okulu, mektebi yok.
Çünkü bu, insanın doğrudan karakteriyle ilgilidir.
Herkesin yapabileceği ya da öğrenebileceği bir şey de değildir.
Çünkü yalakalığın bir öğretmeni yoktur.
Bu "sanatın" erbabı olan kişinin ar damarı çatlamış, karakteri bozulmuştur.
İnsan kendini unuttuğu anda, yalakalık karakteri ortaya çıkarmış.
Kendilerinden daha üstte gördükleri – seçilmiş vekiller, amirler, devlet kademesindeki yetkililer – karşısında ceket ilikleyip iki büklüm oluyorlarsa, görünüşte herkesle dost gibi olsalar da bu kişiler “yalaka” sınıfındandır.
Cebiniz doluysa, mevkiiniz varsa, yalakaların her türlüsünü tanıma şansınız olur.
Hangi çeşitler mi?
Siyasi yalakalar, ihale yalakaları, makam yalakaları, koltuk yalakaları, terfi yalakaları, patron yalakaları, zengin yalakaları...
Bu liste uzar da uzar.
Peki, neden yapar insan yalakalığı?
Çünkü karşılığında bir şey bekler.
Görevinde yükselmek, şef, amir, müdür olmak ya da maaşına zam gelmesini ister.
Kısaca, kendi kendine gelin güvey olur.
Yalakaların sırtı kolay kolay yere gelmez.
Çünkü yalakalık, kişiyi basamakların en üstüne taşır.
İnsanlık tarihi boyunca müşterisi olmuştur bu "sanatın".
Altın gibidir; parlaktır.
Lüks ambalajlı hediye paketi gibidir; alıcısını sevindirir.
Ama Allah kimseyi bu sanat erbabının yanına düşürmesin.
Toplumumuzda ne yazık ki, dürüst ve doğal insanlar çok az rağbet görüyor.
Yalaka insan tipi ise maalesef her zaman pirim yapıyor.
Bakın çevrenize: Seçilmişlerin etrafına, devlet dairelerine, özel sektörlere...
İşini en iyi yürütenler onlardır.
Köşe başlarını tutmasalar bile tutanlara en yakın olan yine onlardır.
Rüzgâr nereden eserse o yöne dönerler, ama yıldızları hiç sönmez.
Kısacası "işini bilen" hep onlardır.
Bu yalaka takımı, dürüst, işini bilen, çalışkan insanların önünü tıkamış durumda.
Öyle bir dönemden geçiyoruz ki, anlatamam.
Ahlaklı, karakterli insanların sistemde hiçbir değeri kalmamış.
İşini dürüst yapan, kimseye eyvallah etmeyen, haysiyetinden, şerefinden, ilkelerinden taviz vermeyen insanlar; ağızlarıyla kuş tutsalar dahi adları bile anılmıyor.
Siyasette öyle.
İş dünyasında öyle.
Bürokraside öyle.
Basınımızda da öyle.
İlle de birilerine yağ çekip, el etek öpeceksiniz.
Erdemli yaşam tarzınızdan ödün vereceksiniz.
Ancak o zaman makam sahibi olacak, işinizi yürütebileceksiniz.
Peki, nerede din, iman, onurlu ve erdemli yaşam?
Nerede haysiyet, şeref ve ahlak?
Maalesef kalmadı...
Hepsi, makam ve istekler uğruna yandı, kül oldu.
Dünyalıklar için ne din kaldı, ne iman, ne de ahlak.