Bir armut...
Bir hırsız...
Bir imparator...
Ve herkesin önüne konulan bir tohum!
Hikâye eski.
Ama verdiği ders bugün hâlâ yeni.
Belki defalarca okuduk.
Belki defalarca paylaştık.
Ama insan bazı hikâyeleri okurken başkasını değil, kendini düşünmeli.
Çünkü bu hikâyenin sonunda sorulan soru çok ağır: Bu tohumu kim ekebilir?
Bir zamanlar Çin’de yaşandığı söylenen hikâyeye göre, aç bir adam bir armut çalar.
Yakalanır.
İmparatorun karşısına çıkarılır.
Adam suçunu kabul eder.
“Çaldım.”
Ama bir bahanenin arkasına saklanmaz.
“Çok açtım.” der.
Sonra avucundaki armut çekirdeğini gösterir.
“Bu tohumu ekerseniz, bir gün içinde altın meyve veren bir ağaç yetişecek.”
İmparator güler.
“Öyleyse ek!”
Adam başını öne eğer:
“Ben ekemem.”
“Neden?”
“Çünkü ben hırsızım. Bu tohumu ancak hayatında hiç çalmamış, hiç yalan söylememiş, hiç kimsenin hakkına girmemiş biri ekebilir.”
Ve tohumu imparatora uzatır:
“Bunu siz ekmelisiniz.”
İmparatorun yüzü değişir.
Çünkü bir anda mesele armut olmaktan çıkar.
Mesele hesap vermeye dönüşür.
İmparator:
“Ben imparatorum, bahçıvan değilim. Başbakan eksin.” der.
Başbakan:
“Ben bahçıvanlıktan anlamam. Hazine bakanı eksin.”
Hazine bakanı da başka bir bahane bulur.
Derken tohum elden ele dolaşır.
Ama kimse toprağa dokunamaz.
Neden?
Çünkü herkes bilir: O tohumu ekerken kendi geçmişiyle yüzleşecektir.
Sonunda imparator gerçeği anlar.
Cebinden bir altın çıkarır.
Hırsıza verir.
Diğerleri de ceplerinden altınlarını çıkarıp adamın önüne koyarlar.
Ve imparator: “Çek git. Bu ders hepimize yeter.” der.
Şimdi dönüp kendimize bakalım.
Kanun yapanlar mı?
Kanun uygulayanlar mı?
Makam sahipleri mi?
Devletin imkânını kullananlar mı?
Yoksa vatandaşa sürekli: “Kanuna uy!” diyenler mi?
Emanete el uzatanın makamı ne kadar yüksek olursa olsun, yaptığı yanlışın adı değişmez.
Gariban bir armut çaldığında: “Hırsız!” diye bağırıp...
Gücü elinde olan büyük bir haksızlık yaptığında susuyorsak...
Bizim sorunumuz sadece hırsızlık değildir.
Bizim sorunumuz, adaleti işimize geldiği gibi kullanmaktır.
Bugün herkes başkasını sorguluyor.
Herkes başkasının hesabını soruyor.
Herkes başkasının kusurunu görüyor.
Ama çok az insan aynanın karşısına geçip kendisine şu soruyu soruyor:
“Ben bu tohumu ekebilir miyim?”
İşte mesele burada.