Çünkü Kırşehir'in artık sadece övgüye değil, icraata ihtiyacı var.
Bizim Ahi Bayramı'nı biraz formatlamamız gerekiyor galiba.
Ankara caddesinde protokol yürüdü.
Ahi türbesinde dualar edildi.
Protokol kepçeli “Pilav dağıtıldı.”
Tamam.
Oda başkanları eliyle meydanda “Helva dağıtıldı.”
Tamam.
Kırşehir cacabey meydanında “Mehter yürüdü.”
Tamam.
Şirin şehrimize ahi kutlamalarına “Bakan geldi.”
Tamam.
“Kırşehir övgü aldı”.
Tamam.
Bakan eşliğinde protokol “Fotoğraf çekildi.”
Tamam.
Peki:
Ahi ne dedi?
Esnaf ne istedi?
Esnafın sorunları ne?
Gençlere Ahilik nasıl anlatılacak?
Ahi kültürü nasıl yaşayacak?
Kırşehir bu mirası gelecek nesillere nasıl taşıyacak?
Bunları da konuşalım.
Yoksa her yıl aynı senaryo:
Gel vatandaş gel!
Çalgılı sazlı türküye gel.
Pilava gel.
Ayrana gel.
Davula gel.
Zurnaya gel.
Mehtere gel.
Bakanı görmeye gel.
Fotoğraf çekilmeye gel.
Ama bir zahmet…
Ahi olmaya da gel!
Çünkü Ahilik sadece meydanda kutlanacak bir hafta değil.
365 gün yaşanacak bir ahlaktır.
Kırşehir'e yakışan da budur.
Pilavımız olsun.
Yanında ayranımız olsun.
Davulumuz, zurnamız, mehterimiz, atlılarımız da olsun.
Ama bunların hepsinin ortasında Ahi'nin ruhu olsun.
Yoksa korkarım ki birkaç yıl sonra sloganımız şu olacak:
“Gel vatandaş gel!
Ahi Haftası başladı…
Pilav bitmeden yetiş!”
Bizim istediğimiz ise başka: Pilav pişmesin demiyoruz.
Ahi bitmesin diyoruz.
Çünkü pilavın tenceresi boşalır.
Helvanın kazanı biter.
Davul susar.
Zurna susar.
Protokol dağılır.
Bakan gider.
Ama Ahilik yaşarsa Kırşehir yaşar.
Asıl mesele de budur.