Allah katında din İslam’dır.
İman, yalnızca dille söylenen bir söz, görüntüden ibaret bir kimlik değildir. İman; inandığını hayatına taşımak, Allah’ın emir ve yasaklarını ciddiye almak, Kur’an’ın ahlakıyla yaşamaktır.
Peki, bugün kendisini Müslüman olarak tanımlayan kaç kişi, gerçekten inandığı gibi yaşıyor?
Allah’ın dininden söz edeceksin, menfaatin söz konusu olduğunda inandığın değerlerden vazgeçeceksin!
Görünüşte Müslüman olacaksın, ama hayatında Kur’an’ın hükümlerine uzak yaşayacaksın.
Yok, öyle bir İslam!
Kur’an’ı elinden düşürmeyeceksin ama onun emrettiği adaleti, merhameti, dürüstlüğü ve kul hakkını hayatına taşımayacaksın.
Bir elde kadeh, bir elde Kur’an!
Bir yanımız harama, bir yanımız helale uzanacak.
İşte bu çelişkiyi anlatan, Ömer Hayyam’a nispet edilen o meşhur dörtlük:
“Bir elde kadeh, bir elde Kur’an;
Bir helâldir işimiz, bir haram.
Şu yarım yamalak dünyada
Ne tam kâfiriz, ne tam Müslüman!”
Bu dörtlüğü küçüklüğümüzde kitaplarda okurduk.
Şimdi ise onun anlattığı çelişkileri hayatın içinde bizzat görür olduk.
Bakın, nasıl bir anlayış ortaya çıktı!
Adam her türlü haramı işleyecek ama cuma gününün anlamına uygun mesaj atmayı da ihmal etmeyecek!
Cuma namazını kaçırmayacak, fakat kul hakkı yemekten geri durmayacak.
Kandilleri kutlayacak, hatta kutlamayanları eleştirecek!
On bir ay boyunca içki içecek, Ramazan ayında içmeyecek.
Teravih namazını kılacak ama beş vakit namazı hayatına yerleştirmeyecek.
Bayram namazlarını kaçırmayacak, bayram ziyaretlerine büyük önem verecek.
Kurban kesecek ama komşusunun, yetimin, garibin hakkını gözetmeyecek.
Devletin malına göz dikecek, kamu malını kendi malı gibi kullanacak.
Kul hakkı yiyecek ama sofraya otururken besmele çekmeyi, yemekten sonra şükretmeyi de ihmal etmeyecek.
Ailesine, çevresine, topluma karşı ahlaklı bir insan olmanın gereklerini yerine getirmeyecek; fakat dış görünüşüyle dindarlık mesajı vermekten geri durmayacak.
Daha nice ritüeller…
Peki, bütün bunlar İslam ahlakını yaşamak için yeterli mi?
Elbette ibadetler değerlidir.
Cuma namazı, oruç, kandil, kurban ve diğer ibadetler dinimizin önemli hükümleridir.
Ancak ibadetleri yerine getirirken Allah'ın yasakladığı haksızlığa, yalana, harama ve kul hakkına göz yummak nasıl açıklanabilir?
İslam sadece belirli günlerde hatırlanacak bir din değildir.
İslam; ticarette, siyasette, ailede, komşulukta, makamda ve günlük hayatın her alanında yaşanması gereken bir ahlak ve hayat nizamıdır.
Dindarlık, yalnızca başörtüsüyle, sakalla, tesbihle, cuma mesajıyla veya kandil kutlamasıyla ölçülmez.
İnsanların hakkına hukukuna gösterilen saygıyla, dürüstlükle, adaletle ve merhametle de ölçülür.
Kur’an’ı okuyup hükümlerini başkalarına anlatmak kolaydır. Asıl mesele, o hükümleri önce kendi hayatında uygulayabilmektir.
Allah'ın dinini menfaatine göre eğip bükemezsin!
Bir gün haramı görmezden gelip diğer gün helalden söz edemezsin. Başkalarına ahlak dersi verirken kendi yanlışlarını görmezden gelemezsin.
Unutmayalım: Allah katında değerli olan, nasıl göründüğümüz değil, nasıl yaşadığımızdır.
Mesele Müslüman görünmek değil, Müslümanca yaşayabilmektir.
Çünkü din, insanların gözünü boyamak için taşınan bir kimlik değil; insanın hayatına yön veren bir inançtır.
Ne tam kâfir ne tam Müslüman anlayışıyla değil; inandığımız gibi yaşayarak, yaşadığımız gibi inanarak yol almalıyız.