Dün Şanlıurfa’da, bugün Kahramanmaraş’ta yaşanan acı olaylar bir kez daha içimizi dağladı.
Hayatını kaybeden çocuklar. Yaralanan masumlar.
Her biri bir ailenin umudu, bir toplumun geleceğiydi.
Ama artık kendimize şu soruyu sormaktan kaçamayız.
Biz nerede yanlış yapıyoruz?
Bir insanın eline silah alıp bir okula girebilmesi ve çocuklara kurşun sıkabilmesi, sadece bir anlık cinnet, ya da bireysel bir sapma olarak geçiştirilemez.
Bugün çocuklarımız, sadece sokakta değil, evlerinin içinde, odalarında, ekranların karşısında da tehlike altındadır. İnternet, telefon, bilgisayar oyunları.
Kontrolsüz ve bilinçsiz kullanıldığında adeta birer sessiz öğretmene dönüşüyor. Ne yazık ki bu öğretmenler çoğu zaman şiddeti öğretiyor.
Bir çocuğun zihni, gördüğüyle şekillenir.
Sürekli şiddet izleyen bir çocuk için şiddet sıradanlaşır.
Sürekli kötü örneklerle karşılaşan bir genç için yanlışlar normalleşir.
Bugün televizyon kanallarını açtığımızda karşımıza çıkan manzara da iç açıcı değil. Şiddetin, ihanetin, yozlaşmanın adeta senaryolaştırılıp normal hayat gibi sunulduğu diziler. Ahlaki değerlerin zedelendiği, toplumsal yapının örselendiği içerikler.
Peki biz ne yapıyoruz?
Sadece izliyoruz.
Daha kaç çocuk hayatını kaybedecek?
Daha kaç aile o tarifsiz acıyla sınanacak?
Unutmayalım, hayatını kaybeden her çocuk, bir başkasının çocuğu değil, hepimizin evladıdır.
Bu toplumun ortak değeridir.
Artık bu gidişata DUR demek zorundayız.
Elbette çözüm sadece yasaklamak değildir.
Ancak denetimsizliğin de bir özgürlük olmadığını kabul etmeliyiz.
Çocuklara sunulan içerikler sıkı bir şekilde denetlenmeli, şiddeti özendiren yapımlar gözden geçirilmeli, dijital dünyada çocukları koruyacak ciddi adımlar atılmalıdır.
Ama en büyük sorumluluk yine bizlere düşüyor.
Ailelere.
Eğitimcilere.
Topluma.
Çocuğuna telefon verip susturan değil, onunla konuşan bir ebeveyn olmak zorundayız.
Onu ekrana teslim eden değil, hayata hazırlayan bir rehber olmalıyız.
Çünkü mesele sadece teknoloji değil.
Mesele, o teknolojiyi nasıl kullandığımızdır.
Eğer bugün çocuklarımızı koruyamazsak, yarın kaybedeceğimiz sadece onlar olmayacak.
Geleceğimiz de elimizden kayıp gidecek.