Siyaset; doğruluk, dürüstlük, ahlak ve karakter ister.
Ama bugün geldiğimiz noktada siyasetin bazı aktörlerinde ne doğruluk kaldı ne dürüstlük ne de omurga…
Basına yansıyanlara, sosyal medyada paylaşılan görüntülere bakıyoruz; kelli felli seçilmişlerin düştüğü halleri görünce insanın söyleyecek sözü tükeniyor.
İzzet, onur ve karakter gidince geriye ne kalıyor?
Döneklik!
Menfaat neredeyse oraya koşanlar, dün sövdüğüne bugün övgüler düzenler, dün karşısında durduğu kapının bugün önünde sıraya girenler…
Kimi uçkurdan, kimi yolsuzluktan, kimi rüşvetten; kimi de makam ve koltuk uğruna siyasi kimliğini bir kenara bırakıyor.
Sonra da çıkıp buna “siyaset” diyorlar!
Hayır efendiler…
Bunun adı siyaset değil.
Bunun adı menfaat siyasetidir.
“Siyaset maalesef ayağa düştü” diyenlere kızamıyoruz.
Çünkü siyasetin bazı aktörleri, siyaseti ilke ve dava olmaktan çıkarıp kişisel çıkar kapısına çevirdi.
Eskiden dönenlere “dönek” denirdi.
Şimdi ise döneklik marifet sayılıyor.
Bir siyasetçi partisinden ayrılıyor, başka partiye geçiyor.
Genel başkan rozet takıyor. Fotoğraflar çekiliyor, basına servis ediliyor.
Sanki büyük bir siyasi transfer yapılmış!
Oysa ortada transfer değil, ilke kaybı var.
Köçeklik bile bundan daha samimidir.
Köçek, davul zurna eşliğinde döner; siyasetçinin dönüşü ise menfaatin yönüne göre olur.
Bugün A partisi, yarın B partisi…
Dün “asla” dediğine bugün “baş tacı” der.
Dün eleştirdiğinin yanında bugün poz verir.
Çünkü mesele memleket değildir.
Mesele makamdır, koltuktur, itibardır, menfaattir.
Ama burada asıl unutulan bir gerçek var:
O koltuğa seni vatandaş getirdi.
Seçmen sana oy verdi.
Hem de çoğu zaman senin şahsına değil, temsil ettiğin partiye, düşünceye, inanca ve davaya güvendi.
Sen ne yaptın?
“Ben dönerim, siz de dönün” dedin!
Seçmenin verdiği emaneti, kişisel siyasi kariyerinin basamağı yaptın.
Sonra da başka partinin neferi olurken gülücükler dağıttın, rozet takılırken gururla poz verdin.
Ne diyelim?
Siyasetin Köçeklerine selam olsun!
Hangi partiden olursanız olun…
Hangi makamda oturursanız oturun…
Hangi siyasi görüşü savunursanız savunun…
İnsan önce insan olmalı.
Her işin başın ahlak konmalı.
Siyaset değişebilir.
Parti değişebilir.
Görev değişebilir.
Ama ahlak ve karakter değişmemeli.
Çünkü siyasette en büyük makam koltuk değil, itibardır.
Ve insan, koltuğunu kaybedebilir ama karakterini kaybetmemeli.
Bugün siyasetin en büyük ihtiyacı yeni rozetler değil, yeniden ahlak, yeniden dürüstlük ve yeniden omurgadır.
Yoksa bu dönenler daha çok döner…
Ama milletin güveni bir kez kırıldı mı, onu hiçbir rozet geri getiremez.