Yetimin emanetini yiyenler, mazlumun hakkıyla saltanat sürenler…
Hacı Bektaş’ın dergâhında Delikli Taş’tan geçebilir misiniz?
Nevşehir’in Hacıbektaş ilçesinde bulunan Delikli Taş, her yıl binlerce ziyaretçiyi ağırlıyor.
Alevi-Bektaşi inancında arınmanın, dürüstlüğün ve kul hakkından uzak durmanın sembolü olarak görülüyor.
Halk arasında anlatılan rivayete göre dürüst ve temiz kalpli insanlar bu taştan kolayca geçerken, günahkârların geçmekte zorlandığına inanılıyor.
İşte tam da burada sormak istiyorum: garibi soyanlar, yetimin hakkını yiyenler, devletin fonlarını kendi çıkarına kullananlar bu taştan nasıl geçecek?
Mazlum ağlarken yatlarda gezenler…
Garibanın hakkıyla lüks villalarda yaşayanlar…
Çaresizin, muhtacın emanetini yiyerek saltanat sürenler…
Halkın kaynaklarını kendi çıkarına kullananlar…
Sizlere soruyorum: Hacı Bektaş Veli’nin manevi ikliminde, Delikli Taş’ın karşısına geçseniz vicdanınız rahat olur mu?
Ben sanmıyorum!
Çünkü bu taşın temsil ettiği değer, yalnızca dar bir delikten geçmek değildir.
Mesele, insanın kendi vicdanından geçebilmesidir.
Mesele, elini uzattığı emanete ihanet etmemesidir.
Delikli Taş, inanç ve gelenek içinde arınmanın sembolüdür.
O dergâhın manevi ikliminde dürüstlük, tevazu ve kul hakkı vardır.
Yetimin hakkını korumak, mazlumun yanında durmak, emanete sahip çıkmak vardır.
Emaneti çalacaksın, yetimin hakkını yiyeceksin, sonra da arınmış gibi Delikli Taş’tan geçeceksin…
Yok öyle!
Ey yetimin malıyla zenginleşenler!
Bugün bu dünyada Delikli Taş’tan geçmekte zorlanabilirsiniz.
Peki, yarın hesap günü geldiğinde ne yapacaksınız?
Ahirete inandığını söyleyen insan, mazlumun hakkını nasıl içine sindirir?
Bir tarafta geçim derdindeki emekli, evine ekmek götürmeye çalışan işçi, çocuğunun ihtiyacını karşılayamayan anne…
Diğer tarafta halkın kaynakları üzerinden haksız kazanç elde ettiği iddia edilenler, lüks içinde yaşayanlar, servetleriyle gösteriş yapanlar…
Birileri geçim mücadelesi verirken diğerleri başkasının hakkıyla zenginleşiyorsa burada yalnızca ekonomik değil, aynı zamanda ahlaki bir sorun vardır.
Halkın emaneti, hiç kimsenin şahsi kasası değildir. Devletin kaynağı, milletin alın teridir. Yetimin hakkı ise siyasi hesaplara, kişisel çıkarlara ve hiçbir gerekçeye kurban edilemez.
Emanetin bekçisi olması gerekenler, emaneti kendi çıkarına kullanıyorsa bunun hesabı mutlaka sorulmalıdır.
Hacca gidip şeytan taşlamak kolaydır.
Asıl mesele, insanın kendi içindeki hırsı, kibri, açgözlülüğü ve haram kazanç tutkusunu içindeki şeytanı taşlayabilmesidir.
Abdest alıp namaza durmak, Kur’an okumak elbette kıymetlidir.
Ancak bütün bunların insanın ahlakına, adaletine ve davranışlarına yansıması gerekmez mi?
Abdest arındırmıyorsa namaz nefsinizi kuşatmıyorsa vay halinize.
Kur’an okuyup sevap umarken yetimin hakkını yiyenlere sormak gerekiyor: Okuduğunuz ayetler size hiç mi dokunmuyor?
Allah’ın kitabını yalnızca Arapçasını okuyup bitirmek için değil, ne söylediğini anlamak için de okumak gerekmez mi?
Anlamını öğrenmek, üzerinde düşünmek ve hayatımıza uygulamak gerekmez mi?
Kur’an, insanın vicdanını diri tutması, adaletten ayrılmaması, haksızlığa bulaşmaması için de yol gösterir.
Diliyle inancı savunup davranışlarıyla başkasının hakkını çiğneyen insan, önce kendi vicdanıyla yüzleşmelidir.
Delikli Taş’ın önünde arınmayı simgeleyen bir ritüeli yerine getirmek kadar, hayatın içinde dürüstlüğü ve adaleti yaşatmak da önemlidir.
Bugün Delikli Taş’tan geçmek isteyenler, önce onun temsil ettiği değerleri düşünsünler.
Yetimin hakkını korumayı, kamu kaynaklarını gözetmeyi, mazlumun sesini duymayı ve emanete sadık kalmayı…
Ey seçilmişler, atanmışlar ve kamu kaynaklarının yönetiminde sorumluluk üstlenenler!
Asıl mesele, insanın vicdanından geçebilmesi; bu dünyada adaleti, ahirette ise hesabını düşünebilmesidir.
Unutmayalım: Dindarlık, yalnızca görünüşle ölçülmez.
Makamla, servetle, unvanla hiç ölçülmez.
İnsanın gerçek sınavı, kimsenin görmediği yerde emanete nasıl davrandığıdır.