Halkın vergileriyle ayakta duran bir düzen var.
Bu düzen, seçilmişlere güç, statü ve koruma sağlıyor; ama halktan kopuk bir hayatın garantisi oluyor aynı zamanda. Hermes çantalar, Gucci başörtüleri, Chanel broşlar… Lüks içinde yaşayanlar, sonra çıkıp halka “kanaat edin, şükredin, yerli-milli olun” dersleri veriyor. Trajikomik bir tablo.
Camilerde maaşlı görevli imamlar, zenginlerin saltanatını değil fakirin sabretmesini anlatıyor.
Hırsı ve çıkarı için ihaleleri yağmalayanlardan, mazlumun hakkını çalanlardan bahsetmiyor. Tek mesaj var: “Sabredin.” Sabır, emekliye, dar gelirlilere, asgari ücretliye düşüyor.
Oysa düzen, ihtiyaç sahiplerini değil, düzenin memnun olduğu kesimleri besliyor.
Seçilmişler maaşlarını cebine göre değil, katlayarak alıyor.
Harcama sınırları yok, devletin kaynaklarını istediği gibi kullanıyor. Gereksiz lüks harcamalar alkışlanıyor, devleti soyanlar yükseltiliyor.
Oysa emekçinin, dar gelirlinin hayatı sabırla sınanıyor.
Bu düzen düzelmezse, düzülenler de düzelmeyecek.
Düzen razı olana göre işliyor. Gariban açken kim umurunda? Seçilmişin maaşı cebinde, koruması etrafında, makamı altında.
Sonra çıkıp “açlık” nutukları atıyorlar.
İktidarda aynı, muhalefette aynı.
Samimiyet yok, sadece gösteriş var.
Gerçekten samimiyseniz, deyin ki: “Biz maaşlarımızı almıyoruz, fakirlere veriyoruz.” Ama böyle bir adım yok.
Ramazan ayı geliyor emekli asgari ücretli fakir yetim soran varmı.
Emeklinin, asgari ücretlini,Yetimin, mazlumun, yoksulun, hakıyla semizleniyorlar.
Sosyal medyada duygu sömürüsü yapılır, gerçek hayatta ise iş kendi ceplerine gelince el kaldırıp zamlarını onaylamaktan çekinmezler.
Bu tablo bir ironiden öte; sistemin, liyakat ve adaleti hiçe sayan, seçilmişlerin saltanatına kurban giden halkın dramıdır.
Saltanat sürecek, gariban açlıktan inleyecek.
Bu yazının satır aralarında, yıllardır değişmeyen bu adaletsizliğin sessiz çığlığını duymak mümkün.