Acısı dün gibi taze olan Asrın Felaketi’nin 3. yılındayız.
İmtihanlarımızdan biriydi.
O gece bu ülkedeki her eve bir ateş düştü.
Sessizce yaktı kalplerimizi. Çaresizliğin ızdırabıyla sığamadık evlerimize. Yediğimiz lokmalardan utandık. Üşümediğimiz zamanlar suçlu hissettik kendimizi.
Her yasın kendine has bir sessizliği var.
Hayatta kalanlar olarak aldığımız nefesin ciğerimizi yaktığı o günler, hafızamızın en acı travması olarak bir ömür yaşayacak bizimle.
Bir olmanın.
Yaraları beraber sarmanın. Birbirimize sarılmanın nasıl güçlü bir iyileştirici etkisi olduğunu hepimiz yaşayarak öğrendik.
İyiliği de gördük, iyi gördük, iyi insanlar gördük.
Gurur duyduk, iftihar ettik.
Ölümle yaşam arasındaki o çizginin sarsıcı inceliğini gördük.
İnsanlığın en acımasız, en merhametli yanlarını gördük.
Bugün o büyük felaketin izleri şehirlerden siliniyor ama kalplerimizden silinmeyecek.
Rabbim hayatını kaybedenlere rahmet, geride kalanların kalplerine şifa versin.
Ülkemizi böyle büyük acılardan korusun inşallah.